مشتاق گل از سرزنش خار نترسد .. حیران رخ یار ز اغیار نترسد.. عیار دلاور که کند ترک سر خویش.. از خنجر خون ریز وسر دار نترسد.. آنکس که چو منصور زند لاف انا الحق.. ازطعنه نا محرم اسرار نترسد.. ای طالب گنج وگهر از مار میندیش.. گنج وگهر آن برد که از مار نترسد.. گر بی بصری می کند انکار من از عشق.. سهل است وچه غم عاشق از این کار نترسد.. درعشق چو بیم سر وجانست ولیکن.. ای دلبر از اینها دل عیار نترسد.. اندیشه ندارم زرقیبان بد اندیش.. از خار جفا عاشق گلزار نترسد.. در سایه فضل ایمن از ‌آ ن است نسیمی.. کان شیردل از پنجه کفتار نترسد..

ع.سربدار شهریور 1387 ش ی د س چ پ ج             1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31           آرشیو خرداد 1384 تیر 1384 مرداد 1384 شهریور 1384 مهر 1384 آبان 1384 آذر 1384 دی 1384 بهمن 1384 اسفند 1384 فروردین 1385 اردیبهشت 1385 خرداد 1385 تیر 1385 مرداد 1385 آبان 1385 شهریور 1386 شهریور 1387  دوشنبه 30 آبان ماه سال 1384 تشویش بنشینیم و بیندیشیم  این همه با هم بیگانه   این همه دوری و بیزاری  به کجا آیا خواهیم رسید آخر ؟ و چه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده؟ جنگلی بودیم شاخه در شاخه همه آغوش  ریشه در ریشه همه پیوند وینک انبوه درختانی تنهاییم مهربانی به دل بسته ما مرغی ست   کز قفس در نگشادیمش و. به عذری که فضایی نیست وندرین باغ خزان خورده جز سموم ستم آورده هوایی نیست ره پروازار ندادیمش هستی ما که چو آینه  تنگ بر سینه فشردیمش از وحشت سنگ انداز نه صفا و نه تماشا به چه کار آمد؟ دشمنی دل ها را با کین خوگر کرد   دست ها با دشنه همدستان گشتند و زمین از بدخواهی به ستوه آمد ای دریغا که دگر دشمن رفت از یاد وینک از سینه دوست خون فرو می ریزد دوست کاندر بر وی گریه انباشته را نتوانی سر داد  چه توان گفتمش؟ بیگانه ست و سرایی که به چشم انداز پنجره اش   نیست درختی که بر او مرغی به فغان تو دهد پاسخ.. !زندان است من به عهدی که بدی مقبول و توانایی دانایی ست با تو از خوبی می گویم از تو دانایی می جویم   خوب من ! دانایی را بنشان بر تخت   و توانایی را حلقه به گوشش کن من به عهدی که وفاداری داستانی ملال آور  و ابلهی نیست دگر افسوس داشتن جنگ برادرها را باور   آشتی را   به امیدی که خرد فرمان خواهد راند می کنم تلقین   وندر این فتنه بی تدبیر   با چه دل شوره و بیمی نگرانم من  این همه با هم بیگانه   این همه دوری و بیزاری به کجا آیا خواهیم رسید آخر ؟ و چه خواهد آمد بر سر ما با این دلهای پراکنده ؟  بنششینیم و بیندیشیم هوشنگ ابتهاج 08:02 | سربدار | نظرات [16] سه شنبه 10 آبان ماه سال 1384 سرود پناهنده نجوا کنان به زمزمه سرگرم مردی ست با سرودی غمناک خسته دلی ، شکسته دلی ، بیزار  از سر فکنده تاج عرب بر خاک این شرزه شیر بیشه ی دین ، آیت خدا  بی هیچ باک و بیم و ادا  سوی عجم کشیده دلش ، از عرب جدا امشب به جای تاج عرب شوق کوچ به سر دارد آهسته می سراید و با خویش  امشب سرود و سر دگر دارد نجوا کنان به زمزمه ، نالان و بی قرار  با درد و سوز گرید و گوید امشب چو شب به نیمه رسد خیزم وز این سیاه زاویه بگریزم پنهان رهی شناسم و با شوق می روم ور بایدم دویدن ، با شوق می دوم گر بسته بود در ؟  به خدا داد می زنم سر می نهم به درگه و فریاد می کنم خسته دل شکسته دل غمناک افکنده تیره تاج عرب از سر فریاد می کند  هیهای ! های ! های ای ساقیان سرخوش میخانه ی الست راهم دهید آی ! پناهم دهید آی  اینجا  درمانده ای ز قافله ی بی دل شماست آواره ای، گریخته ای ، مانده بی پناه آه اینجا منم ، منم  کز خویشتن منفورم و با دوست دشمنم امشب عجیب حال خوشی دارد پا می زند به تاج عرب ، گریان حال خوشی ، خیال خوشی دارد امشب من از سلاسل پنهان مدرسه سیر از اصول و میوه و شاخ درخت دین وز شک و از یقین وز رجز خلق و پاکی دامان مدرسه بگریختم چگونه بگویم ؟ حکایتی ست  دیگر به تنگ آمده بودم از خنده های طعن وز گریه های بیم  دیگر دلم گرفته ازین حرمت و حریم تا چند می توانم باشم به طعن و طنز حتی گهی به نعره ی نفرین تلخ و تند غیبت کنان و بدگو پشت سر خدا؟ دیگر به تنگ آمده ام من تا چند می توانم باشم از او جدا ؟ صاحبدلی ز مدرسه آمد به خانقاه با خاطری ملول ز ارکان مدرسه بگریخت از فریب و ریا ، از دروغ و جهل نابود باد - گوید - بنیان مدرسه حال خوش و خیال خوشی دارد با خویشتن جدال خوشی دارد و اکنون که شب به نیمه رسیده ست او در خیال خود را بیند که اوراق شمس و حافظ و خیام این سرکشان سر خوش اعصار این سرخوشان سرکش ایام این تلخکام طایفه ی شنگ و شور بخت زیر عبا گرفته و بر پشت پوست تخت آهسته می گریزد و آب سبوی کهنه و چرکین خود به پای بر خاک راه ریزد امشب شگفت حال خوشی دارد و اکنون که شب ز نیمه گذشته ست او ، در خیال ، خود را بیند پنهان گریخته ست و رسیده به خانقاه ، ولی بسته است در و او سر به در گذاشته و از شکاف آن با اشتیاق قصه ی خود را می گوید و ز هول دلش جوش می زند گویی کسی به قصه ی او گوش می کند امشب بگاه خلوت غمناک نیم شب گردون بسان نطع مرصع بود هر گوهریش آیتی از ذات ایزدی  آفاق خیره بود به من ، تا چه می کنم من در سپهر خیره به آیات سرمدی  بگریختم به سوی شما می گریختم بگریختم ، به سوی شما آمدم شما ای ساقیان سرخوش میخانه ی الست ای لولیان مست به ایام کرده پشت ، به خیام کرده رو  آیا اجازه هست ؟ شب خلوت است و هیچ صدایی نمی رسد  او در خیال خود را ، بی تاب ، بی قرار بیند که مشت کوبد پر کوب ، بر دری  با لابه و خروش  اما دری چو نیست ، خورد مشت بر سری راهم دهید آی! پناهم دهید آی! می ترسد این غریب پناهنده ای قوم ، پشت در مگذاریدش  ای قوم ، از برای خدا گریه می کند نجواکنان ، به زمزمه سرگرم  مردی ست دل شکسته و تنها امشب سرود و سر دگر دارد امشب هوای کوچ به سر دارد اما کسی ز دوست نشانش نمی دهد غمگین نشسته ، گریه امانش نمی دهد راهم ... دهید ، آی ! ... پناهم دهید ... آی هو ... هوی .... های ... های مهدی اخوان ثالث 01:38 | سربدار | نظرات [21] جمعه 6 آبان ماه سال 1384 زمزمه های ازلی به نام ایزد یکتا که جان را فکرت آموخت وهر  که را از این نعمت نصیبی ساخت اندازه ودر خور خویش وآنان را که محروم ساخت از این نعمت نیز حکمتش  را در آن دید وما راست رضایت خاطر ورضای او آه....... پروردگار من ! مصیبت مرا  وملت مرا بیادآر تو دشمنان مرا  و ملت مرا  نظاره کن دشمنانی که وارثند اکنون اجنبیا نی که وارثند اکنون وما  همگانی بی چراغ و چوپانیم مادرانی بی سایه و بیوگانی که برهنه اند دریغا.! هم آب و آتش خویش را مشتریانی دوباره ایم پی اندر آمدگانی در پس رنج گریزی در پیش خستگانی خواب آلودو آلودگانی برهنه ایم آری هم به جستحوی کفی نان که به در یوزگی دستی به دامان دیگران سپرده ایم پدرانی کفر کیش و وارثانی کیفر بین؟ وه............. از ابلهانی که بر سریر سلطنتند آه ..... پروردگار من راه رهایی کجاست   نانی به سایه شمشیر شمشیری برهنه بر  گردن و خاطر جانی که به جستجوی لقمه نانی حتی خطر به جان خسته خویش خریده است سیما سوختگانی  از سموم این همه سال این همه سال سپرده سرانی به سایه خصم آه .... پروردگار من زیبا زنان قبیله ام اکنون بی عصمت وعشق می میرند وبا کرگان را اکنون که بردگا نی بی پرده  وپریشانند سروران بر دار و مشایخی بی بها سنگها به شانه و آسیابی بر کول برنایان میهن من این گونه می زی اند بار ها به شانه و  هیزم به گرده طفل کودکان میهن من این گونه می زی اند مشایخ اما مردگانی به دروازه اند وبرنایان مردگانی از مراثی خویش نه شام ونه سوری نه شعر ونه شادی نه رقص و نه شوری نه کلامی دلبخواه بی تاج و بی کلاه که ما همینانیم غرقه به رنج و آلوده در گناه چشمها بی جراغ وبی چهره دستها تک  وبی تا  وبی بیرق دلها پر....... ! و  کوهی چنین مقدس آیا مامن شغالان است  اما تو ای پروردگار من همواره درجلوس و همواره در جمیع همواره  همواره گان تویی و ما اما بر سرنوشتی چنین چه بایدمان؟ که خود از یاد رفتگانی بی یاد و یاوریم پروردگار من ای پروردگار پهنه های پریشان بر خیز و بخوانمان من  واین ملت من باری خواهنده وخواستار خدایی همچون تو بوده ایم بر خیز و بخوانمان ع.سربدار 04:09 | سربدار | نظرات [12] تعداد بازدیدکنندگان : 69203 شناسنامه کامل من... روزانه شیدا سولماز فریبا شش بلوکی آزیتا بانوی شرقی سهیک حرم دل باد شرقی بابک بنفشه زبان مادری زمان مهدی هوشنگ دلتنگ نرگس تارا گلهای سرخ شمعدانی بوستان عشق حامد مرضیه صبا الناز سید محسن هیچکس سیاهکل ناناز ناهید کیا حسام لینک دوستان بابک باد شرقی حکایت خشایار مسلم حامد دیانا روزبه کویر hich kas مسافر سرزمین هیچکس سروآزاد حیدریون ماه مهربون رضا خرم آبادی عقاب شهلا تیک شبنم عشق روایت من مهسا امین مهدی رضا...............یاور همیشه مومن آریا منش رعد دختر لر روسپی لوگو فلسفی انتقادی نبوی گویا وب نوشت بیاد مصدق دکترسروش دوران ما از یاد رفته ها حسین خدادا پژواک خاموش بلاگ گویا امید معماریان الپرر چه گوارا دکتر سروش دکتر شریعتی فلش احسان شریعتی سایت ویژه دکتر سایت Dr.Shariati.tk مجمع وبلاگ نویسان درباره دکتر تنها شریعتی راه آزادی عاشقترین وبلاگ قران مجید با مخاطبهای آشنا مصدق مرد آزاده اندیشه های ماندگار فقر ‘ فساد ‘ تبعیض وبلاگ رسمی فارغ التحصیلان سمپاد khabarchin به دنبال دل مسایل مربوط به جوانان نیمروز امروز ایسنا بازتاب شرق آوای آزاد تلاش مجله فروغ بخارا پا یاب اخبار گویا بی بی سی tinypic روز گویا عناوین آخرین یادداشت ها بیا ز سنگ بپرسیم بازگشت شمع [ بدون عنوان ] رهایی غریبانه تولدی دیگر [ بدون عنوان ] شاملو درد نامه زندگی توده عجب صبری خدا دارد برادرانم آنکه در خون غلطید ای آموزگار بزرگ شهادت محرم آیا برادرانیم؟ بابک دوزخ روح بجویئم مسخ کیفر فریاد های سوخته رهگذر با من گفت رفتن حرف آخر ساقی نامه هر که با ما نیست آیه های زمینی مشعل خاموش مرداب تشویش سرود پناهنده زمزمه های ازلی شب قدر تلخ یا شیرین فریاد می پرست بی هویتی تشنه ترین رود ساقی نامه عصیان خدایی عصیان بندگی فراموش دوستان نغمه ی روسبی سرود پناهنده نه... من دیگر نمی خندم شکواییه خون بها خون بلبل برپا ایستاده ام کتیبه پدر هستن چرا از مرگ می ترسید خبر کوتاه سرو ای واژه خجسته آزادی دکتر محمد مصدق به استقبال  غزل حافظ عروس وطن قدرت وقلم زنی را باد های گزنده فریاد ندای وجدان فعل مجهول یاد باد من تبسم را خاطره تلخ است مرثیه ای برای روز پدر انتظاری سبز عشق می گوید سیب در فراسوی خیال با تو ؛بی تو نیمه شب مرور گریه ها ز پشت ابر بارانی؛ مرثیه به چشم خود زن ما بسوی آسمانها می رویم پیامی برای حاکمان زمانه آب بیایید بیایید آدمها توطئه ای به همدستی خدا وعشق دوست داشتن از عشق  بر تر است مثنوی استثمار وقیحانه