مشتاق گل از سرزنش خار نترسد .. حیران رخ یار ز اغیار نترسد.. عیار دلاور که کند ترک سر خویش.. از خنجر خون ریز وسر دار نترسد.. آنکس که چو منصور زند لاف انا الحق.. ازطعنه نا محرم اسرار نترسد.. ای طالب گنج وگهر از مار میندیش.. گنج وگهر آن برد که از مار نترسد.. گر بی بصری می کند انکار من از عشق.. سهل است وچه غم عاشق از این کار نترسد.. درعشق چو بیم سر وجانست ولیکن.. ای دلبر از اینها دل عیار نترسد.. اندیشه ندارم زرقیبان بد اندیش.. از خار جفا عاشق گلزار نترسد.. در سایه فضل ایمن از ‌آ ن است نسیمی.. کان شیردل از پنجه کفتار نترسد..

ع.سربدار شهریور 1387 ش ی د س چ پ ج             1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31           آرشیو خرداد 1384 تیر 1384 مرداد 1384 شهریور 1384 مهر 1384 آبان 1384 آذر 1384 دی 1384 بهمن 1384 اسفند 1384 فروردین 1385 اردیبهشت 1385 خرداد 1385 تیر 1385 مرداد 1385 آبان 1385 شهریور 1386 شهریور 1387  < پنجشنبه 30 تیر ماه سال 1384 مثنوی باز آمدم چون عید نو ؛ تا قفل زندان بشکنم وین چرخ مردم خوار را چنگال ودندان بشکنم هفت اختر بی آب را ؛ کین خاکیان را می خورند هم آب  بر آتش زنم ؛ هم بادهاشان بشکنم از شاه بی آغاز من؛ پران شدم چون باز من تا جغد طوطی خوار را در دیر ویران بشکنم ز آغاز عهدی کرده ام کین جان فدای شه کنم بشکسته بادا پشت جان گر عهدو پیمان بشکنم امروز همچون آصفم ؛شمشیر وفرمان در کفم تا گردن گردنکشان در پیش سلطان بشکنم روزی دو؛ باغ طاغیان گر سبز بینی؛ غم مخور چون اصلهای بیخشان از راه پنهان بشکنم هر جا یکی گویی بود؛ چوگان وحدت وی برد گویی که میدان نسپرد؛ در زخم چوگان بشکنم گشتم مقیم بزم او؛ چون لطف دیدم عزم او گشتم حقیر راه او ؛ تا ساق شیطان بشکنم چون در کف سلطان شدم؛ یک حبه بودم کان شدم گر در ترازویم نهی ؛ می دان که میزان بشکنم چون من خراب و مست را در خانه خود ره دهی پس تو ندانی این قدرکین بشکنم؛ آن بشکنم گر پاسبان گوید که هی! بر وی بریزم جام می در بان اگر دستم کشد؛ من دست در بان بشکنم چرخ گر نگردد گرد دل؛ از بیخ و اصلش بر کنم گردون اگر دونی کند گردون گردان بشکنم خوان کرم گسترده ای؛ مهمان خویشم برده ای گوشم چرا مالی اگر من گوشه نان بشکنم نی نی ؛ منم سر خوان تو ؛ سر خیل مهمانان تو جامی دو بر مهمان کنم ؛ تا شرم مهمان بشکنم ای که میان جان من تلقین شعرم می کنی گر تن زنم خامش کنم ؛  ترسم که فرمان بشکنم از شمس تبریزی اگر باده رسد؛ مستم کند من لا ابالی وار؛ خود استون کیوان بشکنم *********** من دزد دیدم کو برد مال  و متاع  مردمان                                                     این دزد ماخود دزد را چون می بدزدد ازمیان خواهندازسلطان امان ؛چون دزد افزونی کند                                                دزدی چو سلطان می کند ؛ پس از کجا خواهیم امان مولانا جلا الدین بلخی (مولوی)                 17:14 | سربدار | نظرات [4] چهارشنبه 29 تیر ماه سال 1384 استثمار وقیحانه والذین یکنزون الذهب والفضه ولا ینفقونها فی سبیل  الله فبشر هم بعذاب الیم شعار ابوذر است به معاویه ! که این کاخ را اکر از پول خود می سازی  اسراف است و اگر از پول مردم خیانت ای عثمان  ! گدایان را تو گدا کردی وثروتمندان را تو ثروتمند ساختی واین پیامی است به تمامی عثمان های زمانه در طول تاریخ بشریت ************** استثماری وقیحانه تر از استثمار آمریکائی در بین همین مومنین وحاجیهای بازاری خودمان و سر مایه داران مومن ومقدس و واقعا معتقد ما مطرح است  ووجود دارد و در عین حال اسمش هم اسلام وشدیدترین وتندترین اسلام وتشیع ابوذری هم باز مطرح است. این مرزها را باید از هم جدا کرد ؛ حسابها را از هم جدا کرد؛ به درک که خیلی از مومنین مقدس را هم در این مرزبندی دقیق ؛ خارج از مرز اعلام کنیم وفدا کنیم؛ مگر همیشه ما باید بایستیم و آنها ما را تکفیر کنند ؟ بگذار ما هم یاد بگیریم؛ ما می ایستیم و آنها را تکفیر می کنیم ؛ تکفیر که حق انحصاری یک گروه خاصی نیست . ما هم یاد می گیریم جهان بینی وایدولوژی ص۱۸۵ ع.سربدار ********** هر جا در هر ملتی ؛ هر مذهبی؛ هر حزبی وهر جامعه ای که وحدت علمی  و وحدت قالبهای اعتقادی بوجود آمد علامت این است که یا در ان جامعه استبداد فکری واعتقادی وجود دارد؛ یا نه؛ مرگ گریبانگیر اندیشه وفکر شده از این دو صورت خارج نیست 04:03 | سربدار | نظرات [4] سه شنبه 28 تیر ماه سال 1384 خطبه ۱۲۹ نهج البلا عه این است که علی بزرگ وبزرگوار ؛ در صفین ؛ یاران خویش را که بر حسب عادت و انگیزه  خشم و نفرت ؛ به لشکر شام دشنام می دادند منع میکند که: انی اکره لکم ان تکونو اسبابین؛ من از اینکه شما دشنام دهید بدم می آید؛ که نه شما آنقدر کوچکید که فحاش باشید ونه آنها آنقدر بزرگ که حتی به فحش  بیارزند وبه پیروان  زبون خویش که ولایت را نقابی ساخته اند تا زشتی روی وپستی روح خویش را در پس آن پنهان دارند ــــ  می گو ید وهل خلفتم الا فی حثاله لا تلتقی بذمهم الشفتان ؛ استصفا را لقدرهم وذهابا عن ذکرهم. جای یاران صدیق ونخستین را شما  پفیوزها (حثاله)یی گرفتند که از بس خوار و بی مقدارید؛ که بخاطر خواری وبی مقداری تان  وبر زبان  نیاوردن نامتان ؛ دو لب بهم نمیرسند سیاه کاری همه جا را فرا گرفته  ومعترضی که بر آشوبد نیست... زنهار که خدا در ربودن بهشت ؛ گول نمیخورد ..... نفرین بر آنها که آمر به  معروف اند وخود تارک آن ؛ و ناهی  از منکرند و خود عامل آن خطبه ۱۲۹  ع.سر بداری 06:09 | سربدار | نظرات [2] دوشنبه 27 تیر ماه سال 1384 گستاخی اندیشه برادرانم از فقر وگرسنگی مردن                                     قوم وخویشان ما در عزایشان                                                                             گوسفندان قربانی کردند دوستان بیایید مرده پرست واسطوره پرست نباشیم اکنون که در حال روزمرگیمان هستیم ؛یک انسان آزاده در بند زور و جور گرفتار است . به خاطر ما وبه خاطر آزاد  اندیشی اش . به قول  معلم شهیدمان  در روزگار   جهل  ؛ شعور خود جرم است و گستاخی اندیشه ؛وخود جزیره بودن ( اتوپیا) گناهی نابخشودنی.و در این زمانه  همه دست به دست هم داده ایم تا شاهد جنایتی دیگر باشیم؛ و بعد در عزایش   بنشینیم  ودر صورت موافقت حضرات اجل  اگر شهامتش را داشته باشیم مراسم ختمی ...........! که خدا ان روز  را نیاورد پس بیایید هم و غممان راهی باشد  درراستای رهایی این اسیر در بند. نا گفته نماند که در طول پنجسال حکومت مولایمان علی بزرگ تنها حکومتی که زندانی سیاسی نداشت حکومت وی بود ************ دشتها آلوده ست در لجنزار گل لاله نخواهد رویید در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید فکر نان باید کرد و هوایی که در آن  نفسی تازه کنیم گل گندم خوب است گل خوبی زیباست ای دریغا که همه مزرعه دلها را علف هرزه کین پوشانده ست هیچکس فکر نکرد که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست و همه مردم شهر  بانگ برداشته اند که چرا سیمان نیست  و کسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست و زمانی شده است که به غیر از انسان  هیچ چیز ارزان نیست شعر از: حمید مصدق ع.ع 19:54 | سربدار | نظرات [5] دوشنبه 27 تیر ماه سال 1384 ترجمه خطبه۳۲ نهج البلاغه ای مردم ما در زمانه ای پر عناد وبد کینه گرفتار شده ایم؛ انسان نیکدل وپاک دامن را در این روزگار بد میشمرند وستمکاره در این عصر برتند باد غرور ونخوتش می افزاید. مردم بر چهار گروه اند:یکی آنکه از پلیدکاری در زمین  باز نمی ایستد مگر هنگامیکه جانش نا توان گردد وتیغش کند ودستش تهی. دیگری آنکه شمشیر را بر کشیده واتش شرارتش  را بر افروخته وسواره  وپیاده اش را بسیج کرده؛ خود را فروخته  وایمانش را باخته است تا ثروت خلق را به غارت برد یا بر سر سپاهی فرمان راند ویا بر سر منبری بالا رود دیگری با کار دین در طلب دنیاست ونه با کار دنیا در طلب دین؛ آرامش ووقار به خود می دهد وقدمهایش را آهسته ونزدیک به هم  بر می دارد  ودامن ردایش را به پرهیز کاری فرامی چیند وخود را به درستکاری می آراید وپوشش خدا را در پناه پلید کاری  ومعصیت خدا میگیرد( در زیر خرقه توحید بت  پنهان دارد و صراحی سر میکشد پنهان ومردم دفتر انگارند.).......! چها رمین ؛ کسی که از عجز خویش ؛از دست یافتن  به قدرت در مانده است واز  بیچارگی خویش به بیچارگی خو کرده وبه ضعف وفقر  وذلت زندگی خویش   تن داده است ؛ آنگاه  به نام قناعت خود را آرایش میدهد  وبه جامه  پارسایی خود را زینت می بخشد ودر حالیکه : نه در خانه ؛ نه در بیرون؛ نه در دل ونه در زندگی مرد این کار نیست 03:21 | سربدار | نظرات [2] یکشنبه 26 تیر ماه سال 1384 حسین وارث آدم قدرت های ضد خدا - ضد مردم؛ که: آیات خدا را کتمان می کنند وپیامبران ونیز کسانی را از  میان مردم که به عدالت می خوانند؛ می کشند وهمواره سد راه خدا می شوند ومردم را به ذلت واستضعاف می کشاند وتوده ها را به جای بندگی و طاعت  وپرستش وحمد وستایش خدا ؛ به بندگی و اطاعت و عبودیت و مداحی  وچاپلوسی خویش دعوت می کنند وخود را صاحب و مالک مردم می خوانند ودر زمین سرکشی می کنند وبر بندگان خدا چیره دستی می نمایند وبنام روحانیت ؛ مردم را به اطاعت و پرستش و تقلید کور کورانه  خود وا می دارند و در کنار خدا پرستی ؛ رئیس پرستی ؛فرعون پرستی و روحانی پرستی را رواج می دهند ــــ اینان که قرآن در سه نام کلی ملا؛مترف وراهب می نامدشان ــــ همیشه در برابر رسالت خدا می ایستند ومانع تححق عدالت وبیداری وآزادی مردم ورشد ایمان و توحید راستین می شوند. حسین وارث آدم: ص ۱۶  02:11 | سربدار | نظرات [1] شنبه 25 تیر ماه سال 1384 برای هیچ کس به کجای  این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را امروز هیچ دلم خوش نیست از همه چیز و همه کس گریزانم دل ودماغ هیچ کاری را ندارم هر محبت وهر نوازشی ؛ برایم دشنامی  است    زمانی مامن  امنی داشتم که در چنین مواردی چون مار بدان میخزیدم که آن هم ازم گرفته شده  کسی نیست که به این در وطن خویش غریب  بگویدآخر دردت چیست ؛رنجت چیست ؛ غمت چیست؛خودم هم نمیدانم........غم زمانه خورم یا که فراق یار کشم شاید هم بقول مولانا: دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد نمیدانم ........فقط این را میدانم که  از بس که ملول از دل دلمره خویشم       هم خسته بیگانه هم آزرده خویشم خدایا کمکم کن 21:18 | سربدار | نظرات [2] جمعه 24 تیر ماه سال 1384 تشیع علوی ؛ تشیع صفوی                              ***************** یک قرن بعد صفویه آمد؛ وتشیع ؛ از مسجد جامع توده  برخاست ودر مسجد شاه؛ همسایه دیوار به دیوار قصر عالی قاپو شد وتشیع سرخ تشیع سیاه ؛گشت ومذهب شهادت مذهب عزا ************* روحانی وعالم شیعی از کنار مردم برخاست ودر کنار سلطان صفوی نشست تشیع مردمی تبدیل شد به تشیع دولتی ..! بعد تشیع بدو قسم منقسم شد یکی تشیع علوی که از آغاز بود؛ وهنور هم خوشیختانه هست؛ ویکی تشیع صفوی که تا آن تاریخ نبود ؛ وبا تحریف  ومسخ تشیع علوی به وجود آمد؛ وهنوز هم متاسفانه هست ************* تشیع علوی تشیع وحدت است                             تشیع صفوی تشیع تفرقه تشیع علوی تشیع رسم است                            تشیع صفوی تشیع اسم تشیع علوی تشیع آزادی است                              تشیع صفوی تشیع عبودیت تشیع علوی تشیع توحید است                              تشیع صفوی تشیع شرک ********  غریب بود غریبانه خفت در غربت       معلمی که مرا بال آرزو بخشید    چه طعنه ها که ز مردم شنید در غربت        مگر مادر میهن نداشت آغوش    که آن غریب وطن تن نهفت در غربت ********** بگذار بگذار سپیده سر زند چه باک که من بمیرم و شبنم فروخشکد و شبگیر خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد . و مهتاب رنگ بازد و ستاره ی سحری بازگردد . و راه کهکشان بسته شود ... بگذار سپیده سر زند و پروانه به سوی آفتاب پر کشد 18:30 | سربدار | نظرات [0] پنجشنبه 23 تیر ماه سال 1384 وصیت داریوش کبیر و منشور ... منم کوروش ، شاه بزرگ ، شاه شاهان شاه چهار گوشه جهان ، شاه داد گر آنگاه که به آرامی وارد بابل شدم همه مردم گامهای مرا با شاد مانی پذیرفتند  من برای صلح کوشیدم ، من برده داری را بر انداختم و به بدبختی های  آنان پایان بخشیدم . من فرمان دادم  هر کس در مذهب و پرستش خدای خود آزاد باشد . تمام شهرهایی را که ویران شده بود  آباد کردم . فرمان دادم همه معبد هایی را که بسته شده بود بگشایم تمام خدایان را به معابد باز گرداندم  تمام مردمانی را که آواره شده بودند  به شهر هایشان باز گرداندم و خانه هایی را که ویران شده بود آباد کردم . من برای همه  جامعه ای آرام مهیا ساختم ************************* اینک که من از این دنیا می روم 25 کشور جزو امپراتوری ایران است و در تمام این کشورها پول ایران رواج دارد  و ایرانیان در آن کشورها دارای احترام هستند و مردم کشورها نیز در ایران دارای احترام می باشند. جانشین من خشایارشا باید مثل من در حفظ این کشورها بکوشد راه نگهداری این کشور ها این است که در امور داخلی آنها مداخله نکند و مذهب و شعائر آنها را محترم بشمارید.   اکنون که من از این دنیا می روم تو 12 کرور دریک زر در خزانه سلطنتی داری  و این زر یکی از ارکان قدرت تو می باشد زیرا قدرت پادشاه فقط به شمشیر نیست   بلکه به ثروت نیز هست . البته به خاطر داشته باش که تو باید به این ذخیره بیفزائی نه اینکه از آن بکاهی من نمی گویم که   در مواقع ضروری از ان برداشت نکن زیرا قاعده این زر در خزانه آن است که در هنگام ضرورت از آن برداشت شود   اما در اولین فرصت آنچه برداشتی به خزانه برگردان مادرت آتوسا بر من حق دارد پس پیوسته وسایل رضایت خاطرش را فراهم کن. ده سال است که من مشغول ساخت انبارهای   غله در نقاط مختلف کشور هستم و من روش ساختن این انبارها را که با سنگ ساخته می شود و به شکل استوانه است   در مصر آموختم چون انبارها پیوسته تخلیه میشود حشرات در آن بوجود نمی آیند و غله در این چند سال می ماند بدون   اینکه فاسد شود و تو باید بعد از من به ساختن انبارهای غله ادامه دهی تا اینکه همواره آذوقه دو یا سه سال کشور در   انبارها موجود باشد هر ساله بعد از اینکه غله جدید بدست  آمد از غله موجود در انبارها برای تامین کسر خواربار   استفاده کن و غله جدید را بعد از اینکه بوجاری شد به انبار منتقل نما و به این ترتیب تو هرگز برای آذوقه در این مملکت   دغدغه نخواهی داشت ولو دو یا سه سال پیاپی خشکسالی شود .   هرگز دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی   نگمار برای آنها همان مزیت دوست بودن با تو کافی است چون اگر دوستان و ندیمان خود را به کارهای مملکتی   بگماری و آن به مردم ظلم کنند و استفاده نامشروع نمایند نخواهی توانست آنها را به مجازات برسانی چون با تو دوست هستند و تو ناچاری که رعایت دوستی بنمایی .   کانالی که من میخواستم بین شط نیل و دریای سرخ بوجود بیاورم   هنوز به اتمام نرسیده و تمام کردن این کانال از نظر بازرگانی و جنگی خیلی اهمیت دارد و تو باید کانال   را به اتمام برسانی و عوارض عبور کشتی ها از آن کانال نباید آنقدر سنگین باشد که ناخدایان کشتی ها ترجیح بدهند که از آن عبور نکنند .   کنون من سپاهی به طرف مصر فرستادم تا اینکه در این قلمرو ایران نظم و امنیت برقرار کند ولی فرصت نکردم سپاهی به یونان بفرستم و تو باید این کار را انجام بدهی. با یک ارتش نیرومند به یونان حمله کن  و به یونانیان بفهمان که پادشاه ایران قادر است مرتکبین فجایع را تنبیه کند .    توصیه دیگر من به تو این است که هرگز دروغگو و متملق را به خود راه نده چون هر دوی آنها آفت سلطنت هستند و بدون ترحم دروغگو را از خود دور نما.   هرگز عمال دیوان را بر مردم مسلط نکن و برای اینکه عمال دیوان به مردم مسلط نشوند برای مالیات قانونی وضع کردم که تماس عمال دیوان را با مردم خیلی کم کرده است   و اگر این قانون را حفظ کنی عمال حکومت با مردم زیاد تماس نخواهند داشت.   افسران و سربازان ارتش را راضی نگهدار و با انها   بدرفتاری نکن اگر با انها بد رفتاری کنی آنها نخواهند توانست معامله متقابل کنند اما در میدان جنگ تلافی خواهند کرد   ولو به قیمت کشته شدنشان باشد و تلافی آنها این طور خواهد بود که دست روی دست می گذارند و تسلیم می شوند  تا اینکه وسیله شکست خوردن تو را فراهم نمایند .   امر اموزش را که من شروع کرده ام ادامه بده و بگذار   اتباع تو بتوانند بخوانند و بنویسند تا اینکه فهم و عقل آنها بیشتر شود و هر قدر که فهم و عقل انها زیادتر شود تو با اطمینان بیشتری می توانی سلطنت کنی. همواره حامی کیش یزدان پرستی باش  اما هیچ قومی را مجبور نکن که از کیش تو پیروی نماید و پیوسته به خاطر داشته باش که هرکس باید آزاد باشد که از هر کیش که میل دارد پیروی کند .    بعد از اینکه من زندگی را بدرود گفتم بدن من را بشوی   و آنگاه کفنی را که خود فراهم کرده ام بر من بپیچان و در تابوت سنگی قرار بده و در قبر بگذار. اما قبرم را مسدود نکن  تا هر زمان که می توانی وارد قبر من بشوی و تابوت سنگی مرا ببینی و بفهمی من که پدر تو و پادشاهی مقتدر   بودم و بر 25 کشور سلطنت می کردم. آنجا مردم و تو نیز مثل من خواهی مرد زیرا سرنوشت آدمی این است که بمیرد خواه پادشاه 25  کشور باشد یا یک خارکن و هیچ کس در این جهان باقی نمی ماند .اگر هر زمان که فرصتی بدست می آوری وارد قبر من بشوی و تابوت را ببینی غرور و خودخواهی بر تو غلبه خواهد کرد و وقتی مرگ خود را نزدیک دیدی بگوکه قبر مرا مسدود نمایند و وصیت کن که پسرت قبر تو را باز بگذارد   تا اینکه بتواند تابوت حاوی جسد تو را ببیند. زنهار زنهار هرگز هم مدعی و هم قاضی مشو اگر  از کسی ادعایی داری موافقت کن یک قاضی بیطرف آن ادعا را مورد رسیدگی قرار بدهد و رای صادر بنماید.زیرا کسی که مدعی است اگر قاضی هم باشد ظلم خواهد کرد. هرگز از آباد کردن دست بر ندار زیرا اگر  دست از آباد کردن برداری کشور تو رو به ویرانی خواهد گذاشت زیرا قاعده این است که وقتی کشور آباد نمی شود به طرف ویرانی میرود . در آباد کردن حفر قنات و احداث جاده و شهر سازی را در درجه اول اهمیت قرار بده. عفو و سخاوت را فراموش نکن و بدان که بعد از عدالت برجسته ترین صفت پادشاهان عفو است و سخاوت. ولی عفو فقط موقعی باید بکار بیفتد که کسی نسبت به تو خطایی کرده اگر به دیگری خطایی کرده باشد و تو خطا را عفو کنی ظلم کرده ای زیرا حق دیگری را پایمال نموده ای .   پیش از این نمی گویم و این اظهارات را با حضور کسانی که غیر از تو در این جا حاضر هستند کردم تا اینکه بدانند قبل از مرگ من این توصیه ها را کرده ام و اینک بروید و مرا تنها بگذارید زیرا احساس میکنم مرگم نزدیک شده است . برگرفته از بلاگ تریبون آزاد 21:25 | سربدار | نظرات [1] پنجشنبه 23 تیر ماه سال 1384 کاوه یا اسکندر کاوه یا اسکندر موجها خوابیده اند ، آرام و رام طبل توفان از صدا افتاده است چشمه های شعله ور خشکیده اند   آبها از آسیا افتاده است در مزار آباد شهر بی تپش  وای جغدی هم نمی آید به گوش  دردمندان بی خروش و بی فغان خشمناکان بی فغان و بی خروش  آهها در سینه ها گم کرده راه مرغکان سرشان به زیر بالها  در سکوت جاودان مدفون شده ست  هر چه غوغا بود و قیل و قال ها  آبها از آسیا افتاد هاست  دارها برچیده خونها شسته اند  جای رنج و خشم و عصیان بوته ها  پشکبنهای پلیدی رسته اند  مشتهای آسمانکوب قوی  وا شده ست و گونه گون رسوا شده ست  یا نهان سیلی زنان یا آشکار  کاسه ی پست گداییها شده ست                     خانه خالی بود و خوان بی آب و نان                                               و آنچه بود ، آش دهن سوزی نبود  این شب است ، آری ، شبی بس هولناک لیک پشت تپه هم روزی نبود  باز ما ماندیم و شهر بی تپش  و آنچه کفتار است و گرگ و روبه ست گاه می گویم فغانی بر کشم باز می بیتم صدایم کوته ست باز می بینم که پشت میله ها  مادرم ایستاده ، با چشمان تر ناله اش گم گشته در فریادها  گویدم گویی که : من لالم ، تو کر  آخر انگشتی کند چون خامه ای دست دیگر را بسان نامه ای  گویدم بنویس و راحت شو به رمز تو عجب دیوانه و خودکامه ای من سری بالا زنم ، چون ماکیان ازپس نوشیدن هر جرعه آب مادرم جنباند از افسوس سر  هر چه از آن گوید ، این بیند جواب گوید آخر ... پیرهاتان نیز ... هم گویمش اما جوانان مانده اند گویدم اینها دروغ اند و فریب  گویم آنها بس به گوشم خوانده اند گوید اما خواهرت ، طفلت ، زنت من نهم دندان غفلت بر جگر  چشم هم اینجا دم از کوری زند گوش کز حرف نخستین بود کر گاه رفتن گویدم نومیدوار و آخرین حرفش که : این جهل است و لج قلعه ها شد فتح ، سقف آمد فرود و آخرین حرفم ستون است و فرج  می شود چشمش پر از اشک و به خویش می دهد امید دیدار مرا  من به اشکش خیره از این سوی و باز  دزد مسکین برده سیگار مرا آبها از آسیا افتاده ، لیک   باز ما ماندیم و خوان این و آن  میهمان باده و افیون و بنگ از عطای دشمنان و دوستان  آبها از آسیا افتاده ، لیک  باز ما ماندیم و عدل ایزدی و آنچه گویی گویدم هر شب زنم باز هم مست و تهی دست آمدی آن که در خونش طلا بود و شرف  شانه ای بالا تکاند و جام زد چتر پولادین ناپیدا به دست  رو به ساحلهای دیگر گام زد در شگفت از این غبار بی سوار  خشمگین ، ما ناشریفان مانده ایم  آبها از آسیا افتاده ، لیک باز ما با موج و توفان مانده ایم  هر که آمد بار خود را بست و رفت  ما همان بدبخت و خوار و بی نصیب  زآن چه حاصل ، جز با دروغ و جز دروغ زین چه حاصل ، جز فریب و جز فریب باز می گویند : فردای دگر  صبر کن تا دیگری پیدا شود  کاوه ای پیدا نخواهد شد ، امید کاشکی اسکندری پیدا شود زنده یاد استاد اخوان ثالث 04:08 | سربدار | نظرات [1] چهارشنبه 22 تیر ماه سال 1384 پیامی برای نسل سوخته با سلام به تمامی  دوستان وب نویس عزیزان من بعد از گذشت دو ماه از  گذر عمر خود در میان وبلاگ ها آنچه را که نمی بایست بینم وبخوانم دیدم؛ و خواندم؛ وچیزی جز تاثر واندوه  برایم بجا نماند.دغدغه فکری شما عزیزانی که  آینده ساز این مرز وبوم هستید؛ بجای اینکه در راستای برقراری یک جامعه سالم  وایرانی اباد وآزاد باشد؛ همه وهمه چیزی نبود جز عشق های نافرجام وفرسوده ؛عشق های که در اثر انتخاب اشتباه خود شما عزیزان بوجود آمده آن هم نه بر اساس شناخت که بر اساس احساس واحساس وعواطف پاک آدمی در جامعه ای نا سالم مانند میشی ماند که اسیر گرگ گردد من نمی گویم که که این خود مشکلی نیست نه بلکه ؛ بقول دکتر شریعتی :هنگامی که ظلم و زور در جامعه ات حاکم است وتو شاهد زمانه خویشی پرداختن به مسایل حاشیه ای مساویست بامصداق این جمله که  چه به نماز ایستاده باشی ؛ چه به شراب نشسته باشی فرقی نمی کند.پس عزیزان بیایید هم وغممان در وحله اول اصلاح خودمان سپس جامعه مان باشد. ویا علی گوییم وعشق دیگری آغاز نماییم به امید همدلی  وهمبستگی تمامی عزیزانی که در این راه قلم میزنند؛و به امید اتحاد  ویکدلی  تمامی جوانان این مرز وبوم ع.ع دیگرباید رفت تا کجا تا چند؟خدا داند کاش میشد چون همایی؛ سوی جانان آمدن با  سرود  زندگی . چون  باد.  رقصان   آمدن با سپیدی ها ؛ سیاهی را به دام انداحتن بند ها از هم دریدن؛ همچو طوفان آمدن باسلاح دوستی ؛ مهر و وفا را زد صلا شعله ها افروختن؛ آتش فروزان آمدن هر نهال آرزو را کاشت در دل آشکار با نوید زندگی در سینه پنهان آمدن بر لبان تشنه مردم؛ چکاندن آب خضر خشکسالی را ؛نوید مرغ باران آمدن دانه پیچان؛ آزادی فشاندن بر زمین همچو سروی قدکشیدن؛ شاخه افشاندن آمدن خشک گرداندن سرشک غم ؛ بر روی چهره ها با صلای مرهم شادی؛ به درمان آمدن درفش کاویان را بر جهان افراشتن با سلاح مهر آرایی؛ به میدان آمدن بر لب خوشرنگ انسانها ؛ نشاندن خنده را چون شقایق  سرخگون؛ اندر گلستان آمدن م.الف.شباهنگ 05:44 | سربدار | نظرات [1] چهارشنبه 22 تیر ماه سال 1384 به نام عشق به نام عشق تقدیم به کسانی که بی هیچ جرمی آهسته تر از یاس به خواب رفته اند امشب باران به میهمانی چشمانم آمده خسته ام خسته از همه کس و همه چیز حتی از نفس کشیدن امروز عقربه های ساعت حادثه را برایم به تصویر کشیدند اکنون من با خاطرات نفس گرفته ام زندگی را با آه سردی می نوازم 05:43 | سربدار | نظرات [0] چهارشنبه 22 تیر ماه سال 1384 عشق انسانی عشق انسانی همچنانکه گفتیم حیات است و زندگی ، اطاعت آور است و پیروساز   و این عشق است که عاشق را هم شکل با معشوق قرار می‏دهد و وی می‏کوشد تا  جلوه‏ای از معشوق باشد و کپیه‏ای از روشهای او، همچنانکه خواجه نصیرالدین طوسی  در شرح اشارات بوعلی می‏گوید  " عشق نفسانی آنست که مبدأش همرنگی ذاتی عاشق و معشوق است ، بیشتر اهتمام عاشق به روشهای معشوق و آثاری است که از نفس وی صادر می‏گردد. این عشق است که نفس را نرم و پرشوق و وجد قرار می‏دهد ، رقتی ایجادمی‏کند که  عاشق را از آلودگیهای دنیائی بیزار می‏گرداند محبت به سوی مشابهت و مشاکلت می‏راند و قدرت آن سبب می‏شود که محب ‏به شکل محبوب درآید . محبت مانند سیم برقی است که از وجود محبوب به محب وصل  گردد ، و صفات محبوب را به وی منتقل سازد . و اینجاست که انتخاب محبوب اهمیت  اساسی دارد . لهذا اسلام در موضوع دوستیابی و اتخاذ صدیق بسیار اهتمام ورزیده و  در این زمینه آیات و روایاتی بسیار وارد شده است ، زیرا دوستی همرنگ ساز است و زیباساز و غفلت آور ، آنجا که پرتوافکند عیب را هنر می‏بیند و خار را گل و یاسمن دوست داشتن از عشق بهتر است    دکتر علی شریعتی عشق ازدیدگاه اوشو هر گاه از غرور آکنده باشی عشق ناپدید می شود        هر گاه عشق بورزی آنگاه بالغ شده ای             کودک از جنس عشق ساخته شده است              به هر چه عشق بورزی همان می شوی               عشق هیچ مرگ نمی شناسد           زبان قادر به وصف عشق نیست     چون انسان عشق می ورزد پس خدا هست شناخت عشق شناخت خدا است             عشق در نیستی خانه دارد                          همه انسانها عاشق به دنیا می آیند                     عشق تنها امیدی است که وجود دارد                      به جز عشق همه چیز نابینا است                        عشق بزرگترین هدیه خداوند است                      فقط عشق می تواند انسان را الهی کند             عشق مطلق است و هراس و تردید نمی شناسد     انسان بدون عشق تاریکی مطلق است          عشق نخستین گام به سوی کبریاست           عشق گلی بسیار ظریف و شکننده است          انسان آنگاه به کمال می رسد که عاشقانه زندگی کند          عشق یک آینه است            زندگی رازی است برای عشق ورزیدن  عشق رقص زندگی است   خدا وعشق هم معنا هستند هیچ دلیلی برای وجود خداوند به جز عشق نیست عشق رام نشدنی است   عشق شرط نمی شناسد  زندگی با عشق همان زندگی با خدا است  عشق با بخشیدن رشد میکند چون انسان عشق می ورزد پس خدا هست 05:41 | سربدار | نظرات [1] شنبه 18 تیر ماه سال 1384 آوای درون کسی باور نخواهد کرد  اما من به چشم خویش می بینم  که مردی پیش چشم خلق بی فریاد می میرد  نه بیمار است  نه بردار است نه درقلبش فروتابیده شمشیری نه تا پر در میان سینه اش تیری کسی را نیست بر این مرگ بی فریاد تدبیری لبش خندان و دستش گرم  نگاهش شاد تو پنداری که دارد خاطری از هر چه غم آزاد اما من به چشم خویش می بینم به آن تندی که آتش می دواند شعله در نیزار به آن تلخی که می سوزد تن آیینه در زنگار  دارد از درون خویش می پوسد  بسان قلعه ای فرسوده کز طاق و رواقش خشت میبارد فرو می ریزد از هم  در سکوت مرگ بی فریاد چنین مرگی که دارد یاد   کسی آیا نشان از آن تواند داد نمی دانم  که این پیچیده با سرسام این آوار  چه می بیند درین جانهای تنگ و تار  چه میبیند درین دلهای ناهموار  چه میبیند درین شبهای وحشت بار  نمی دانم  ببینیدش لبش خندان و دستش گرم نگاهش شاد  نمی بیند کسی اما ملالش را چو شمع تندسوز اشک تا گردن زوالش را فرو پژمردن باغ دلاویز خیالش را صدای خشک سر بر خاک سودن های بالش را  کسی باور نخواهد کرد 18:10 | سربدار | نظرات [0] شنبه 18 تیر ماه سال 1384 پرستو ستاره گم شد و خورشید سر زد پرستویی به بام خانه پر زد در آن صبحم صفای آرزویی شب اندیشه را رنگ سحر زد پرستو باشم و از دام این خاک گشایم پر به سوی بام افلاک ز چشم انداز بی پایان گردون در آویزم به دنیایی طربناک پرستو باشم و از بام هستی بخوانم نغمه های شوق و مستی سرودی سر کنم با خاطری شاد سرود عشق و ‌آزادی پرستی پرستو باشم از بامی به بامی  صفای صبح را گویم سلامی بهاران را برم هر جا نویدی جوانان را دهم هر سو پیامی تو هم روزی اگر پرسی ز حالم لب بامت ز حال دل بنالم وگر پروا کنم بر من نگیری که می ترسم زنی سنگی به بالم فریدن مشیری 18:05 | سربدار | نظرات [0] شنبه 18 تیر ماه سال 1384 ای بشر ای بشر تو خود همه اندیشه ای ................ ما بقی خود استخوان و ریشه ای در گذر عمر آدمی باد های مسمومی همواره در حال وزیدن است.و مادر معرض هجوم این تند باد ها قرار گرفته ایم و اینکه چگونه بتوانیم خود را حفظ کنیم؛ مستلزم داشتن یه ایدیولوژی  وجهان بینی است.که در این جنگل ویرانه که بود کشور ایران حاکمان آن را از ما دریغ میدارند.چون نمی خواهند ما بیشتر از اونی که اونا میخوان بدونبم؛ به همین دلیل مواد مخدر ؛ فحشا؛ فقر و...... مسایل دیگری رو جایگزین  کردند.تا سرمان به خود مان مشغول باشه؛ و همواره جنگ زرگری راه انداختند وبا  استفاده از حربه دین ودشمن خارجی  ما رو سرگرم کردند. ولی باید بدانند که تلاششان بیهودهست. چون ما دارای فرهنگی غنی  والگو هایی هستیم که همواره در کنارمان راه را به ما نشان خواهند داد. کسانی مثل دکتر شریعتی ؛ دکتر سروش و.... وکتابهایی مانند مثنوی ؛ دیوان حافظ؛ شاهنامه واز همه مهمتر قرآن و نهج البلاغه. اینها رو بخونید  زندگی و حیات ما مستلزم شناخت و آگاهی است توام با عشق که هر دو مکمل یکدیگرند. به امید حق 12:57 | سربدار | نظرات [1] شنبه 18 تیر ماه سال 1384 فریاد خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز هر طرف می سوزد این آتش پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود  من به هر سو می دوم گریان  در لهیب آتش پر دود وز میان خنده هایم تلخ  و خروش گریه ام ناشاد از دورن خسته ی سوزان  می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم  همچنان می سوزد این آتش  نقشهایی را که من بستم به خون دل بر سر و چشم در و دیوار در شب رسوای بی ساحل وای بر من ، سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم به دشواری  در دهان گود گلدانها روزهای سخت بیماری از فراز بامهاشان ، شاد دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب  بر من آتش به جان ناظر در پناه این مشبک شب من به هر سو می دوم گریان ازین بیداد  می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد  وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان  و آنچه دارد منظر و ایوان  من به دستان پر از تاول این طرف را می کنم خاموش وز لهیب آن روم از هوش ز آندگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود  تا سحرگاهان ، که می داند که بود من شود نابود  خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر وای ، آیا هیچ سر بر می کنند از خواب  مهربان همسایگانم از پی امداد سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد مهدی اخوان ثالث 04:48 | سربدار | نظرات [1] شنبه 18 تیر ماه سال 1384 نوحه نعش این شهید عزیز روی دست ما مانده ست  روی دست ما ، دل ما چون نگاه ، ناباوری به جا مانده ست این پیمبر ، این سالار  این سپاه را سردار  با پیامهایش پاک با نجابتش قدسی سرودها برای ما خوانده ست  ما باین جهاد جاودان مقدس آمدیم او فریاد می زد هیچ شک نباید داشت روز خوبتر فرداست  و  با ماست اما اکنون  دیری ست نعش این شهید عزیز  روی دست ما چو حسرت دل ما  برجاست  و  روزی این چنین بتر با ماست امروز  ما شکسته ما خسته ای شما به جای ما پیروز این شکست و پیروزی به کامتان خوش باد هر چه می خندید هر چه می زنید ، می بندید  هر چه می برید ، می بارید  خوش به کامتان اما  نعش این عزیز ما را هم به خاک بسپارید 04:43 | سربدار | نظرات [0] شنبه 18 تیر ماه سال 1384 حماسه من که پرواز کنان آمده ام  نرم زین بام جهان آمده ام  باده در جام سحر ریخته ام مست آن وصل گران آمده ام  پای بر فرق شبان کوفته ام تا ز خورشید نشان آمده ام موج آتشکده سبز نیاز موج رقص کنان آمده ام دشت خنیاگر خورشید سرود دشت را چنگ و چغان آمده ام بوسه بر آتش عصیان زده ام دیده را شعله فشان آمده ام یک جهان خشم کنان آمده است   صد جهان خشم کنان آمده ام م.آزاد 04:31 | سربدار | نظرات [0] شنبه 18 تیر ماه سال 1384 زندانی   دل وحشت زده در سینه من می لرزید دست من ضربه به دیوار زندان کوبید آی همسایه زندانی من  ضربه دست مرا پاسخ گوی صربه دست مرا پاسخ نیست  تا به کی باید تنها تنها  وندر این زندان زیست  ضربه هر چند به دیوار فرو کوبیدم پاسخی نشنیدم سال ها رفت که من  کرده ام با غم تنهایی خو  دیگر از پاسخ خود نومیدم راستی هان  چه صدایی آمد ضربه ای کوفت به دیواره زندان دستی   ضربه می کوبد همسایه زندانی من  پاسخی می جوید  دیده را می بندم در دل از وحشت تنهایی او می خندم 04:26 | سربدار | نظرات [2] شنبه 18 تیر ماه سال 1384